Η άνοιξη πέρασε. Έφυγε και το καλοκαίρι. Ο Μάκης, το φύλλο, είχε μεγαλώσει. Είχε φυτρώσει στην ανοιξη, ένας μικρός βλαστός σε ένα μεγάλο κλαδί κοντά στην κορυφή ενός ψηλού δέντρου.
Ο Μάκης ήταν περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες άλλα φύλλα, ακριβώς όπως αυτός ή έτσι νόμιζε στην αρχή. Σύντομα κατάλαβε ότι κάθε φύλλο ήταν μοναδικό, ακόμα και αν βρίσκονταν στο ίδιο δέντρο.
Ο Θέμης ήταν το φύλλο δίπλα του, ο Πάνος το φύλλο ακριβώς μπροστά του, και η Ελένη ήταν το όμορφο φύλλο από πάνω τους. Όλα τους είχαν μεγαλώσει μαζί.
Όμως ο Πάρης ήταν ο καλύτερος φίλος του Μάκη. Ήταν το μεγαλύτερο φύλλο στο κλαδί και φαινόταν ότι ήταν εκεί πριν από όλους. Ο Μάκης πίστευε ότι ο Πάρης ήταν και ο πιο σοφός από όλα τα φύλλα.
Ο Πάρης ήταν αυτός που τους είπε ότι ήταν μέρος ενός δέντρου. Εκείνος τους εξήγησε ότι μεγάλωναν σε ένα δημόσιο πάρκο.
Τους είπε ότι το δέντρο είχε ισχυρές ρίζες που ήταν κρυμμένες κάτω από το έδαφος. Εξήγησε τι είναι τα πουλιά που έρχονταν και καθόντουσαν στο κλαδί τους, τι είναι ο ήλιος, το φεγγάρι, τα αστέρια και οι εποχές.
Ο Μάκης αγαπούσε το να είναι φύλλο. Αγαπούσε το κλαδί του, τους φίλους του, τη θέση του κοντά στον ουρανό, τον άνεμο που τον έσπρωχνε, τις ακτίνες του ήλιου που τον ζέσταιναν, το φεγγάρι που τον έλουζε με το φως του.
Το καλοκαίρι ήταν ιδιαίτερα ωραίο. Οι ζεστές μέρες ήταν ευχάριστες και οι ζεστές νύχτες ήταν ήρεμες και ονειρικές. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι στο πάρκο το καλοκαίρι. Συχνά έρχονταν και καθόντουσαν κάτω από το δέντρο του Μάκη. Ο Πάρης του είπε ότι η σκια ήταν μέρος του σκοπού τους.
“Τι είναι σκοπός;” ρώτησε ο Μάκης.
“Ένας λόγος ύπαρξης,” απάντησε ο Πάρης.
“Να κάνουμε τα πράγματα πιο ευχάριστα για τους άλλους είναι ένας λόγος ύπαρξης. Να προσφέρουμε σκιά σε ηλικιωμένους που έρχονται να ξεφύγουν από τη ζέστη των σπιτιών τους είναι ένας λόγος ύπαρξης.”
Ο Μάκης αγαπούσε ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Καθόταν τόσο ήσυχα στο παγκάκι κάτω από το δέντρο και μιλούσαν ψιθυριστά για παλιές εποχές.
Τα παιδιά ήταν διασκεδαστικά, επίσης, παρόλο που μερικές φορές έσκιζαν τις φλούδες του δέντρου ή έσκαβαν τα ονόματά τους πάνω του. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ωραίο να τα βλέπει να κινούνται τόσο γρήγορα και να γελάνε τόσο πολύ.
Το καλοκαίρι όμως πέρασε γρήγορα και ήρθε ο Οκτώβρης. Μια νύχτα, ο Μάκης ένιωσε για πρώτη φορά τόσο κρύο. Όλοι του οι φίλοι έτρεμαν εκείνη τη νύχτα.
Τα φύλλα, ήταν καλυμμένα με μια λεπτή στρώση άσπρης πάχνης που γρήγορα έλιωσε και τα άφησε να λάμπουν δροσερά έχοντας πάνω τους την πρωινή δροσιά.
Πάλι, ήταν ο Πάρης που τους εξήγησε ότι είχαν βιώσει την πρώτη τους παγωνιά, το σημάδι ότι ο Χειμώνας θα ερχόταν σύντομα.
Σχεδόν αμέσως, όλο το δέντρο, στην πραγματικότητα, όλο το πάρκο, μεταμορφώθηκε. Δεν υπήρχε σχεδόν κανένα πράσινο φύλλο.
Ο Θέμης είχε γίνει βαθύ κίτρινο. Ο Πάνος φωτεινό πορτοκαλί και η Ελένη, έντονο κόκκινο.
Ο Πάρης βαθύ μωβ και ο Μάκης ήταν κάπως χρυσός. Ο Μάκης και οι φίλοι του είχαν κάνει το δέντρο τους ουράνιο τόξο.
“Γιατί γίναμε διαφορετικά χρώματα,” ρώτησε ο Μάκης, “αφού βρισκόμαστε στο ίδιο δέντρο;”
“Ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Έχουμε διαφορετικές εμπειρίες. Βλέπουμε τον ήλιο διαφορετικά. Ρίχνουμε σκιά διαφορετικά. Γιατί να μην έχουμε διαφορετικά χρώματα;” είπε ο Πάρης με την εμπειρία του.
Ο Πάρης είπε στον Μάκη ότι αυτή η υπέροχη εποχή ονομάζεται Φθινόπωρο.
Μια μέρα συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Οι ίδιοι άνεμοι που στο παρελθόν τους έκαναν να χορεύουν, άρχισαν να τους σπρώχνουν με βία, σχεδόν σαν να ήταν θυμωμένοι.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποκοπούν μερικά φύλλα από τα κλαδιά τους, να παρασυρθούν από τον δυνατό αέρα και να πέσουν απαλά στο έδαφος. Όλα τα φύλλα φοβήθηκαν.
“Τι συμβαίνει;” ρώτησαν μεταξύ τους ψιθυριστά.
“Αυτό είναι που συμβαίνει το Φθινόπωρο,” είπε ο Πάρης. “Είναι η ώρα να πέσουν τα φύλλα. Μερικοί το αποκαλούν θάνατο.”
“Θα πεθάνουμε όλοι;” ρώτησε ο Μάκης.
“Ναι,” απάντησε ο Πάρης. “Όλα πεθαίνουν. Όσο μεγάλα ή μικρά, αδύναμα ή δυνατά και αν είναι. Πρώτα κάνουμε τη δουλειά μας. Βιώνουμε τον ήλιο και το φεγγάρι, τον άνεμο και τη βροχή. Μαθαίνουμε να χορεύουμε και να γελάμε. Μετά πεθαίνουμε.”
“Δεν θα πεθάνω!” είπε ο Μάκης με αποφασιστικότητα. “Εσύ, Πάρη;”
“Ναι,” απάντησε αυτός, “όταν έρθει η ώρα μου.”
“Πότε είναι αυτή η ώρα;” ρώτησε ο Μάκης.
“Κανείς δεν ξέρει σίγουρα,” απάντησε ο Πάρης.
Ο Μάκης παρατήρησε ότι τα άλλα φύλλα συνέχιζαν να πέφτουν. Σκέφτηκε, “Πρέπει να είναι η ώρα τους.” Είδε ότι κάποια φύλλα προσπαθούσαν να αντισταθούν στον άνεμο πριν πέσουν, άλλα απλώς αφέθηκαν να πέσουν ήσυχα. Σύντομα, το δέντρο ήταν σχεδόν άδειο.
“Φοβάμαι να πεθάνω,” είπε ο Μάκης στον Πάρη. “Δεν ξέρω τι υπάρχει εκεί κάτω.”
“Όλοι φοβόμαστε ό,τι δεν ξέρουμε, Μάκη. Είναι φυσικό,” τον καθησύχασε ο έμπειρος φίλος του. “Όμως, δεν φοβόσουν όταν η Άνοιξη έγινε Καλοκαίρι. Δεν φοβόσουν όταν το Καλοκαίρι έγινε Φθινόπωρο. Ήταν φυσικές αλλαγές. Γιατί να φοβάσαι την εποχή του θανάτου;”
“Πεθαίνει και το δέντρο;” ρώτησε ο Μάκης.
“Κάποτε ναι. Αλλά υπάρχει κάτι πιο δυνατό από το δέντρο. Είναι η ζωή. Αυτή διαρκεί για πάντα και όλοι είμαστε μέρος της ζωής.”
“Που θα πάμε όταν πεθάνουμε;”
“Κανείς δεν ξέρει σίγουρα. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο!”
“Θα επιστρέψουμε την άνοιξη;”
“Ίσως όχι, αλλά η ζωή θα επιστρέψει.”
“Τότε ποιος ήταν ο λόγος για όλα αυτά;” συνέχισε να ρωτά ο Μάκης. “Γιατί ήμασταν εδώ αν πρέπει απλώς να πέσουμε και να πεθάνουμε;”
Ο Πάρης απάντησε με τον φυσικό του τρόπο: “Ήταν για τον ήλιο και το φεγγάρι. Ήταν για τις ευτυχισμένες στιγμές μαζί. Ήταν για τη σκιά και τους ηλικιωμένους και τα παιδιά. Ήταν για τα χρώματα στο φθινόπωρο. Ήταν για τις εποχές. Δεν είναι αρκετό;”
Το ίδιο απόγευμα, ο Πάρης άφησε τον εαυτό του να πέσει. Έπεσε χωρίς αντίσταση. Φαινόταν να χαμογελάει ήρεμα καθώς έπεφτε.
“Αντίο για τώρα, Μάκη,” είπε.
Ο Μάκης έμεινε μόνος, το μόνο φύλλο που απέμεινε στο κλαδί του.
Η πρώτη χιονόπτωση έπεσε το επόμενο πρωί. Ήταν μαλακό, άσπρο και ήρεμο, αλλά τρομερά κρύο. Δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου ήλιος εκείνη την ημέρα και η μέρα ήταν πολύ μικρή.
Ο Μάκης άρχισε να χάνει το χρώμα του, να γίνεται εύθραυστος.
Τα ξημερώματα, ήρθε ο άνεμος που πήρε τον Μάκη από το κλαδί του. Δεν πόνεσε καθόλου. Ένιωσε να αιωρείται ήρεμα, απαλά και σιωπηλά προς τα κάτω.
Καθώς έπεφτε, είδε το δέντρο ολόκληρο για πρώτη φορά. Πόσο δυνατό και γερό ήταν! Ήταν σίγουρος ότι θα ζήσει για πολύ καιρό και ήξερε ότι είχε υπάρξει μέρος της ζωής του και αυτό τον έκανε περήφανο.
Ο Μάκης έπεσε πάνω σε μια μάζα χιονιού. Το ένιωσε μαλακό και ακόμη κάπως ζεστό. Σε αυτή τη νέα του θέση ήταν πιο άνετος από ποτέ. Έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε.
Δεν ήξερε ότι η άνοιξη θα ακολουθούσε τον χειμώνα και ότι το χιόνι θα έλιωνε και θα γινόταν νερό.
Δεν ήξερε ότι αυτό που φαινόταν να είναι το άχρηστο ξεραμένο σώμα του θα ενωνόταν με το νερό και θα βοηθούσε το δέντρο να γίνει ακόμη πιο δυνατό.
Και πάνω από όλα, δεν ήξερε ότι εκεί, κοιμισμένα μέσα στο δέντρο και τη γη, υπήρχαν ήδη σχέδια για νέα φύλλα την άνοιξη.
Ένα πλήρως προσωποποιημένο πρόγραμμα μεταφροντίδας και υποστήριξης για τις οικογένειες που εξυπηρετείτε — εκ μέρους σας, χωρίς κόπο.
Επικοινωνία
Σελίδες
Follow Us
Copyright © 2025 EverAfter Innovations