Ως επιχείρηση τελετών, βρίσκουμε συχνά τον εαυτό μας να απολογείται για το επάγγελμα των ψυχολόγων άσχετα αν πιστεύουμε ότι υπάρχουν εξαιρετικά καταρτισμένοι ειδικοί που όντως μπορεί να βοηθήσουν.
Ειλικρινά, ένας καλός ψυχολόγος μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα. Παρόλα αυτά, με ανησυχητική συχνότητα, ακούμε ιστορίες τρόμου από ανθρώπους που πήγαν να δουν ψυχολόγους για υποστήριξη και έφυγαν από το το γραφείο τους χειρότερα.
Το πένθος συνήθως απορρίπτεται, κρίνεται, “θεραπεύεται” και ελαχιστοποιείται από πολλούς που υποτίθεται ότι η δουλειά τους είναι να βοηθούν.
Ανεξάρτητα από την ψυχολογική μέθοδο που ακολουθούν ή την ειλικρινά καλή πρόθεσή τους, οι περισσότεροι ψυχολόγοι είναι συχνά οι λιγότερο αρμόδιοι άνθρωποι όταν μιλάμε για πένθος.
Οι περισσότεροι γιατροί διδάσκονται το μοντέλο των πέντε σταδίων του πένθους που πρότεινε η Δρ. Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος το 1969.
Πάνω σε αυτά τα 5 στάδια οι περισσότεροι ψυχολόγοι (όχι όλοι) στηρίζουν τις θεωρίες τους για το ποιος είναι ο “υγιής” τρόπος να πενθεί κανείς.
Τα στάδια όμως δεν ισχύουν. Τα 5 στάδια του πένθους αναπτύχθηκαν από την Κιούμπλερ-Ρος καθώς άκουγε και παρατηρούσε ανθρώπους που ζούσαν με διαγνώσεις τελικού σταδίου.
Αυτό που ξεκίνησε ως ένας τρόπος κατανόησης των συναισθημάτων των ετοιμοθάνατων, έγινε ένας τρόπος στρατηγικής ενάντια στο πένθος.
Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, ο άνθρωπος που πενθεί αναμένεται να κινηθεί μέσα από μια σειρά σαφώς οριοθετημένων σταδίων:
Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, φτάνοντας τελικά στην αποδοχή, όπου και ολοκληρώνεται με επιτυχία το “έργο του πένθους”.
Αυτή η ευρέως διαδεδομένη ερμηνεία του μοντέλου των σταδίων, υποδηλώνει ότι υπάρχει ένας σωστός και ένας λάθος τρόπος για να πενθήσει κάποιος.
Ότι υπάρχει ένα οργανωμένο και προβλέψιμο μοτίβο το οποίο ο καθένας που πενθεί, θα πρέπει να περάσει. Θεωρητικά, πρέπει να περάσεις πλήρως από αυτά τα στάδια, αλλιώς δεν θα θεραπευτείς ποτέ.
Πρέπει να το κάνεις σωστά και πρέπει να το κάνεις όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αλλιώς, απέτυχες στο πένθος.
“Σύμφωνα με τα κλινικά τους κριτήρια, πάσχω από μέτρια έως σοβαρή κατάθλιψη και τα επίπεδα άγχους μου είναι υψηλά. Ο ψυχολόγος μου πρότεινε αντικαταθλιπτικά σε συνδυασμό με γνωστική συμπεριφορική θεραπεία. Έφυγα νιώθοντας χειρότερα από ό,τι όταν μπήκα. Πλέον δεν έχω μόνο πένθος, αλλά είμαι και ψυχικά άρρωστη. Σύμφωνα με το τεστ που συμπλήρωσα δεν προχωράω αρκετά γρήγορα τα 5 στάδια. Στην ουσία αποτυγχάνω στο πένθος. Προσπαθώ να καταλάβω τι κάνω λάθος και αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να το έχω ξεπεράσει μέχρι τώρα. Ενώ έχω περάσει το ορόσημο των έξι μηνών με πονάει ακόμα λες και δεν πέρασε μια μέρα”. – Ανώνυμη ιστορία
Αυτό που οι περισσότεροι γιατροί δεν ξέρουν, είναι ότι μερικά χρόνια αργότερα, η Κιούμπλερ-Ρος έγραψε ότι μετάνιωσε που έγραψε τα στάδια με τον τρόπο που τα έγραψε γιατί πολλοί άνθρωποι τα εξέλαβαν λανθασμένα ως γραμμικά και καθολικά.
Τα στάδια του πένθους δεν είχαν σκοπό να υποδείξουν σε κανέναν τι πρέπει να νιώσει και πότε. Δεν είχαν σκοπό να δείξουν αν κάποιος κάνει το πένθος σωστά ή όχι.
Τα στάδιά της, τα οποία εφαρμόστηκαν στους ετοιμοθάνατους είχαν σκοπό να ερευνήσουν και να επικυρώσουν τα συναισθήματα που βιώνει κάποιος μέσα στη δίνη της τρέλας που είναι οι τερματικές αρρώστιες, ο θάνατος και το πένθος.
Σκοπός τους ήταν να δώσουν παρηγοριά, όχι να δημιουργήσουν ένα κλουβί.
Ο θάνατος και τα επακόλουθά του είναι τόσο επίπονα που είναι λογικό οι άνθρωποι να επιθυμούν κάποιου είδους χάρτη, ένα σύνολο βημάτων που θα εγγυηθεί ένα επιτυχές τέλος στον πόνο του πένθους.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται να επιβάλλουμε την τάξη σε αυτόν τον πόνο. Δεν μπορούμε να κάνουμε το πένθος τακτοποιημένο και προβλέψιμο.
Το πένθος είναι τόσο ατομικό και μοναδικό όσο η αγάπη. Κάθε ζωή, κάθε διαδρομή είναι μοναδική. Δεν υπάρχει ούτε μοτίβο, ούτε γραμμική εξέλιξη.
Παρά τα όσα πιστεύουν πολλοί “ειδικοί” δεν υπάρχουν στάδια του πένθους. Κάθε πένθος είναι μια εντελώς μοναδική και ατομική εμπειρία.
Ο καθένας πρέπει να βρει το δικό του τρόπο να αντιμετωπίσει την δική του πραγματικότητα. Να κοιτάξει στα μάτια τον πόνο του και να μπορέσει να βρει την αγάπη που κρύβεται από πίσω.
Μέχρι τα ιατρικά μας επαγγέλματα να εκπαιδευτούν στο να αντιμετωπίζουν το πένθος με τον σεβασμό και τη φροντίδα που του αξίζει, θα είναι δύσκολο να βρούμε ψυχολόγους που θα είναι πρόθυμοι να ακούσουν τον πόνο μας χωρίς να προσπαθούν να μας θεραπεύσουν από μια διαταραχή.
Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλοί άριστα καταρτισμένοι θεραπευτές οι οποίοι μπορούν όντως να βοηθήσουν. Ο λόγος που σαν γραφείο δεν συστήνουμε κάποιον συγκεκριμένο είναι ότι δεν θέλουμε να έχετε μια άσχημη εμπειρία.
Η συμβουλή μας είναι, αν σας ενδιαφέρει μια επαγγελματική προσέγγιση να συνεχίσετε να ψάχνετε μέχρι να βρείτε αυτόν που θα σας κάνει να νιώσετε ότι σας ακούει πραγματικά.
(Αυτό ήταν απόσπασμα από το βιβλίο πένθους που προσωποποιούμε για το γραφείο σας)
Ένα πλήρως προσωποποιημένο πρόγραμμα μεταφροντίδας και υποστήριξης για τις οικογένειες που εξυπηρετείτε — εκ μέρους σας, χωρίς κόπο.
Επικοινωνία
Σελίδες
Follow Us
Copyright © 2025 EverAfter Innovations