Αυτός ήταν 65. Εκείνη 66 και είχε Αλτσχάιμερ.
Όλη τους τη ζωή την πέρασαν μαζί.
Η αρρώστια της την άλλαξε. Στην αρχή ήταν μόνο κάτι μικρό. Ξεχνούσε που άφησε τα κλειδιά. Μετά, πώς να φτιάξει καφέ….
Τώρα, δεν θυμόταν ούτε ποιος ήταν. Κάθε μέρα έπρεπε να της αλλάζει πάνες, σαν να ήταν μωρό.
Αυτός είχε καρκίνο στο στόμα, έκανε ακτινοβολίες. Τα οστά στο πρόσωπό του σάπιζαν. Οι γιατροί του βάλαν σύρματα για να μην του πέσει το στόμα.
Δεν μπορούσε να οδηγήσει και έπρεπε να παίρνει ταξί για να πάει στο νοσοκομείο. Δεν μπορούσε να μιλήσει καλά. Έγραφε σημειώματα στους οδηγούς για να τους εξηγήσει πού θέλει να πάει.
Στην τελευταία του επίσκεψη, οι γιατροί του είπαν πως πρέπει να κάνει και άλλη επέμβαση. Θα του αφαιρούσαν λίγη περισσότερη γλώσσα και λίγο παραπάνω από το αριστερό μάγουλο. Θα έχανε και άλλο στόμα, και ότι φωνή του είχε απομείνει.
Γύρισε σπίτι. Την έντυσε. Την τάισε. Της χάιδεψε τα μαλλιά. Μετά σηκώθηκε, πήγε στο δωμάτιο και πήρε το όπλο.
Της το έβαλε στον κρόταφο, ψιθύρισε κάτι που εκείνη δεν καταλάβαινε — ίσως “συγγνώμη”, ίσως “σ’ αγαπώ”, ίσως τίποτα και τράβηξε τη σκανδάλη.
Κάθισε στον καναπέ, έβαλε το όπλο στο στόμα και τέλειωσε.
Οι πυροβολισμοί αναστάτωσαν τους γείτονες. Κάποιος έσπασε την πόρτα. Σε λίγο ήρθε η αστυνομία και έκανε τις ερωτήσεις της.
Στον πάγκο βρήκαν το βιβλιάριο τραπέζης του. Το υπόλοιπο έγραφε 4 ευρώ και 60 λεπτά.
Φονικό και αυτοκτονία, είπαν.
Τρεις μήνες μετά, μπήκαν δύο καινούριοι ένοικοι στο ίδιο διαμέρισμα. Ένας νεαρός μηχανικός υπολογιστών και η γυναίκα του που έκανε μαθήματα χορού. Νέα παιδιά. Γεμάτα όνειρα.
Δεν ήξεραν τίποτα. Δεν ήξεραν ότι πριν απ’ αυτούς, εκεί μέσα έζησε ένας έρωτας που άντεξε την αρρώστια, τη φθορά, τον πόνο…. Μέχρι που δεν άντεξε άλλο.
Ένα πλήρως προσωποποιημένο πρόγραμμα μεταφροντίδας και υποστήριξης για τις οικογένειες που εξυπηρετείτε — εκ μέρους σας, χωρίς κόπο.
Επικοινωνία
Σελίδες
Follow Us
Copyright © 2025 EverAfter Innovations