Πάντα να πηγαίνεις στην κηδεία

Πιστεύω στο να πηγαίνεις πάντα στην κηδεία. Μου το δίδαξε ο πατέρας μου αυτό. Την πρώτη φορά που μου το είπε ευθέως, ήμουν 16 ετών και προσπαθούσα να ξεφύγω από το να πάω στην κηδεία, της δασκάλας που είχα στην πέμπτη δημοτικού.

Δεν ήθελα να πάω. Ο πατέρας μου όμως ήταν απόλυτος. Μου είπε, “Πρέπει να πας. Πάντα να πηγαίνεις στην κηδεία. Κάντο για την οικογένεια”.

Ο πατέρας μου περίμενε έξω ενώ εγώ πήγα μέσα στην εκκλησία. Ήταν χειρότερα απ’ ό,τι περίμενα. Ήμουν το μόνο παιδί εκεί. Όταν έφτασε η σειρά μου στην ουρά των συλλυπητηρίων δεν ήξερα τι να πω: “Συλλυπητήρια” είπα απλά και έφυγα.

Όμως, η μητέρα της δασκάλας μου, το θυμάται ακόμα και με χαιρετάει με μελαγχολικά μάτια και ας έχουν περάσει πάνω από 15 χρόνια από τότε.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που πήγα σε κηδεία μόνος μου, αλλά οι γονείς μου μας έπαιρναν ως παιδιά στις κηδείες λες και ήταν κάτι αυτονόητο.

Μέχρι να γίνω 16, είχα πάει σε πέντε ή έξι κηδείες. Σαν παιδί θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει στο δρόμο για το σπίτι μετά από κάθε κηδεία: “Δεν μπορούμε να μπούμε μέσα χωρίς να βγούμε έξω από αυτή τη ζωή. Πάντα να πηγαίνετε στην κηδεία”.

“Ακούγεται απλό – όταν κάποιος πεθαίνει, πηγαίνετε στην κηδεία του. Αλλά στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο βαθύ. “

Αυτό που κατάλαβα με τον καιρό, είναι ότι ότι το “πάντα να πηγαίνεις στην κηδεία” σημαίνει ότι πρέπει να κάνω το σωστό ακόμα και αν δεν έχω όρεξη.

Το “πάντα να πηγαίνεις στην κηδεία” οδήγησε με τον τρόπο του σε άλλα πράγματα που δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα αλλά έμαθα να κάνω… γιατί πρέπει.

Όπως η επίσκεψη στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης ώρας, να βοηθήσω έναν γείτονα σε μια μετακόμιση ή το τηλεφώνημα για χρόνια πολλά σε μακρινούς συγγενείς… που μόνο για χρόνια πολλά μιλάμε…

Στην ταπεινή μου ζωή, η καθημερινή μάχη δεν είναι η πείνα ή ο πόλεμος ή κάτι τόσο επικό. Δεν κρατάω την τύχη κάποιου έθνους στα χέρια μου. Τις περισσότερες μέρες, η πραγματική μάχη είναι το να κάνω κάτι μικρό για κάποιον, ενάντια στο να μην κάνω τίποτα.

Μια νύχτα του Νοέμβρη πριν από τρία χρόνια, ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο. Η κηδεία του έγινε Τετάρτη, στα μέσα της εργάσιμης εβδομάδας.

Όταν, για κάποιο λόγο, κατά τη διάρκεια της κηδείας, γύρισα και κοίταξα πίσω τους ανθρώπους στην εκκλησία μου κόπηκε η ανάσα.

Ήταν η πιο δυνατή ανθρώπινη εμπειρία της ζωής μου. Μια εκκλησία στις 12:00 το μεσημέρι μιας εργάσιμης μέρας, να είναι ασφυκτικά γεμάτη μέσα έξω, από ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν να έρθουν να αποχαιρετήσουν τον πατέρα μου.

Πάντα να πηγαίνεις στην κηδεία.

Post Tags :